Elly en Rikkert

Sonnetten

Nepnieuws

17-11-2017

Soms weet ik even niet hoe ik het heb,
wat er nog waar is. Zoveel consternatie
rond zoveel nieuws, een berg aan informatie
en daarvan is een groot gedeelte nep.

Het staat er zwart op wit, maar toch: daartussen
een grijs gebied. Hoe ik ook scroll of zap,
daar ergens in dat wereldwijde web,
zit er een spin. Men zegt: dat zijn de Russen!

Dat kan ik mij van vroeger nog wel heugen,
toen Rusland heel de wereld had ontwricht.
De vraag is wie er eigenlijk nog deugen,

wie ziet de waarheid recht in het gezicht?
Bevrijd mij eerst maar van mijn eigen leugen
en breng mijn eigen duister aan het licht.

Belastingplicht

10-11-2017

Wat houd ik van dit nieuwe kabinet!
Het heeft een kloek en wijs besluit genomen:
men is mij aardig tegemoet gekomen,
mijn financiële plaatje is gered.

Ik hoefde niet zo heel lang aan te dringen,
ik vroeg hen in een vriendelijk bericht:
ontsla mij toch van mijn belastingplicht,
of anders stop ik per direct met zingen.

‘O nee toch’ riep men, danig overstuur,
‘jij bent ons muzikale wonderkind,
de trots van onze Hollandse cultuur,

een held, een rolmodel, een cultfiguur,
van jou wordt geen belastinggeld geïnd!’
Zo zie je maar: de muze overwint.

Polderland

03-11-2017

O polderland van sloten en van dijken,
waar wordt gespit, gegraven en geploegd,
gesjouwd, gebouwd, gebuffeld en gezwoegd
aan bruggen die naar andere oevers reiken.

Van boerenmensen en van vreemde rakkers:
woestijnzand dat zich mengt in onze klei,
wij zijn als een veelkleurig schilderij
met Ruisdaelluchten en Van Goghse akkers.

O land van buitenlui en Binnenhof,
van veerpont, Nieuwe Maas en Oude Rijn,
van vrijheid, heidens werk en van godlof,

wij polderen en rechten onze ruggen:
wij zijn de grote wereld in het klein
en kunnen elke afstand overbruggen.

Ouderenzorg

27-10-2017

Een mallemolen. Alles draait om geld,
succes en haast. Wij draaien rond als blinden
en zien de draden niet die ons verbinden,
vergeten wat of wie ons vergezelt.

Dit oude spel van hebben en van krijgen
vervreemdt ons van onszelf en van elkaar.
De stilte in een huis weegt dubbel zwaar
wanneer er niemand is om mee te zwijgen.

We zeggen dan: volmaaktheid is niet haalbaar.
Maar warme handen om een weerloos hart,
een mens die pijn verlicht, de knoop ontwart

die ons benauwt, is eeuwig onbetaalbaar.
Soms ben je zo genadeloos alleen.
Kom binnen, sla je mantel om mij heen.

Kinderpardon?

20-10-2017

Wie niet bestaat, diens dromen zijn een tent
waarmee hij zich voor even kan bedekken
zolang hij niet kan blijven of vertrekken.
Jouw naam? Een nummer op een document.

Een lapje stof met aangespannen touwen,
zo makkelijk verplaatsbaar moet je zijn
en waar jij komt, is overal woestijn
van stuivend zand of van kantoorgebouwen.

Hier zijn we van het recht. En schone handen.
Het spijt ons jongeman, zo is de wet,
zo zijn de regels in beschaafde landen.

Vanavond gaan we zorgeloos naar bed.
Jij was er niet, hooguit een kleine smet,
als etensrestjes tussen onze tanden.

Kwartetten

13-10-2017

Haast iedereen herinnert zich nog wel
waarmee wij ons vermaakten in de polder.
Nu ligt het in een kast of op de zolder,
kwartetten! Een befaamd gezelschapsspel.

Met kaarten om te nemen of te geven:
mag ik van jou de nieuwe BTW?
Heb jij de hypotheekaftrek? Of nee,
geeft mij maar het klimaat, of voltooid leven.

Vier mannen zaten haast een halfjaar binnen,
op zoek naar wie wij zijn: identiteit,
naar wat ons bindt en niet naar wat ons scheidt.

Je levert in, je kunt een beetje winnen,
zo gaat dat in de meeste huisgezinnen.
Een beetje ruzie. Veel gezelligheid.

Een man

06-10-2017

Een man als hij wordt niet zo gauw gevonden,
een man die mensen kent, weet wat er speelt,
de wereld niet in links en rechts verdeelt,
maar een die luistert, die zich weet verbonden.

Een man die is gaan houden van zijn stad
vol mooie mensen, vol van bandeloosheid,
maar sterk is blijven staan, in al zijn broosheid
die ons ontroerde. Die nog eenvoud had.

Misschien heeft dat ons nog het meest geraakt,
dat hij iets van het wezen heeft verklankt
van waardig leven, wat ons mensen maakt,

wat ons verbindt, wat met ons samenhangt,
wat met ons ademt, meereist, slaapt en waakt.
Dag Eberhard, een goede reis. Bedankt.

Ad majorem Thierry gloriam

06-10-2017

Meneer Baudet, wat is dat toch met u?
Had u nou werkelijk een goede reden
om in de tweede kamer op te treden
met kistjes en een militair tenue?

U dacht: de beuk erin, niet zo zoetsappig!
Er zijn per slot twee jonge mannen dood.
Zo ziet men wat defensie heeft verkloot.
Misschien vindt de minister het wel grappig.

U bent zo graag de schelm en de schavuit,
een speelse tweede kamer-therapeut
die diepere problemen bloot komt leggen.

Jaja: naar wie ging alle aandacht uit?
Naar u! Ik zal het u maar ronduit zeggen:
u bent een onbeschaamde ijdeltuit.

Frau Merkel

22-09-2017

In Duitsland melden anonieme bronnen:
Frau Merkel heft al stiekempjes het glas
en mompelt in zichzelf ‘Wir schaffen das’.
Maar: aufgepast! Ze heeft nog nicht gewonnen.

Want rechts heeft ook de Kopf weer aufgestochen,
het ruikt verdacht naar ‘t oude Heil und Sieg.
Een beetje dom, want in dem letzten Krieg
is dat de nazi’s lelijk aufgebrochen.

Ja, hoffentlich zijn zij nog af te straffen
en kan Frau Merkel het nog einmal schaffen.
Wij wachten op de uitslag, de Ergebnis,

die wordt misschien wel een Aha-Erlebnis.
En mocht u niet meer weten wat dat is:
dat is een lichtje in de Duitsernis.

Te hard rijden

15-09-2017

Ik kreeg wel eens een prent voor te hard rijden,
hetgeen ik -als ik haast had- wel eens deed.
Dan dacht ik: ach, dat geld wordt goed besteed,
bijvoorbeeld door de misdaad te bestrijden.

Maar nu werd er champagne van besteld,
goed feest gevierd en mooie wijn gedronken,
hotels geboekt en nog eens bijgeschonken.
Ik vond het toch wel zonde van mijn geld.

Bedenk eens wat je voor zo’n feestje neertelt!
Het korps beleefde schijnbaar gouden tijden,
ze hadden zelfs een potje met wat smeergeld,

dat heet een lening, voor de ingewijden.
En wat ik heb betaald was blijkbaar leergeld,
dus zal ik nooit, nee nooit te hard meer rijden.