Elly en Rikkert

Sonnetten

Een-nul

15-06-2018

De ene man zegt: gaat u rustig slapen,
de nucleaire dreiging is voorbij.
Eén-nul voor ons, dat alles komt door mij.
Mijn handdruk is het beste aanvalswapen!

De and’re man zegt: mensen, kom eens kijken,
de vijand schudt ons liefdevol de hand.
Zo ziet u wat ons trotse vaderland
met harde dreigementen kan bereiken!

Zelfs Koning Voetbal heeft de top bekeken
en ik voorzie de komende paar weken
een zeer geslaagd WK. Ja, ik onthul

dat men de oude regels gaat verbreken
door met de tegenstander af te spreken
dat beide landen winnen met één-nul.

Aandacht!

08-06-2018

Eens, op een dag, had God zich voorgenomen
om, ter vervulling van zijn hartenwens,
op zoek te gaan naar een bescheiden mens,
die qua karakter in zijn buurt kon komen.

Hij surfte maar eens rond op internet,
maar alles wat zijn scherpe oog ontdekte,
was de kijk-mij-ik-ben-belangrijk-gekte
waar iedereen mee leek te zijn besmet.

Een kwaal waar ik mij nimmer aan bezondig,
bescheiden als ik ben. Wat ik verkondig,
beschouw dat alstublieft niet als een aanklacht:

al haat ik aandachtvragerij hartgrondig,
misschien dat wij, al is het maar kortstondig,
de liefde zoeken? Dank u voor uw aandacht.

Hoogvlieger

01-06-2018

Ons land is vol van drukte en lawaai,
geen plek meer waar het vredig is en rustig.
Vaak wil ik weg, ik word spontaan reislustig:
een tropisch eiland met een blauwe baai,

een spierwit strand met kokosnotenbomen,
de zee waar je koralen in kunt zien,
zo’n lustoord waar je met een vliegmachien
in één dag reizen makkelijk kunt komen.

Verlangend stijg ik op naar hoger sferen,
voel mij bevrijd, misschien nog wel het meest
van mensen die hier luidkeels fulmineren

en tegen vliegtuigherrie protesteren.
Ik hoor bij de eenvoudigen van geest
en ik ben nooit een hoogvlieger geweest.

De eerste Rus

25-05-2018

Ik had een vrolijk liedje willen zingen,
maar nee: er is verborgen tirannie,
of openlijk gedraai, hypocrisie
van aanslagplegers die de dans ontspringen.

Een buk-raket! De vraag is: wie o wie
daar in het Kremlin, in regeringskringen,
erkent dat zij een laffe daad begingen?
Men weet van niets. Dat is de strategie.

In Rusland zijn dit heel normale dingen,
excuses maakt men daar niet een-twee-drie.
Ik moet, nu ik dit alles overzie,

de eerste Rus nog tegenkomen, die…
(Hoe gaat het verder? Vult u zelf maar in,
want in een rechtszaak heb ik weinig zin.)

Pinksterfeest

18-05-2018

Ik ben een vreemdeling in eigen land,
niet eens zozeer om wie hier binnenstromen,
maar meer omdat ik haast niet kan ontkomen
aan zo veel groot gelijk en misverstand.

Onenigheid, het klinkt misschien ironisch,
is dankbaar nieuws. De columnisten blij
met prietpraat, babbelziek gebakkelei
en spraakverwarring, bijna Babylonisch.

Dan denk ik aan het oude Pinksterfeest:
daar werd een hemels vreugdevuur ontstoken,
het hart gezocht, een nieuwe taal gesproken.

Daar was men één van ziel en één van geest.
Ach, laat ik maar een klein gebed proberen:
verlos ons van het zinloos debatteren.

De waarheid

11-05-2018

De waarheid kijkt wanhopig om zich heen
en vraagt zich af of zij nog wordt gesproken.
Het spoor loopt dood, de weg is opgebroken
en waar zij ligt, is zij een struikelsteen.

Er wordt behoedzaam om haar heen gesprongen
door huichelaars met hun fluwelen mond
en dan weer wordt zij schaamteloos verwond
door hoge heren met hun addertongen.

Weet ik nog wie zij is, waarom en waar?
Ik ben verbannen uit de Hof van Eden,
vandaar dat ik haar nog niet doodverklaar,

maar haar bewaar bij al mijn kostbaarheden:
ik zet haar foto thuis op het dressoir
bij wie er zwart op wit zijn overleden.

De veteraan

04-05-2018

De veteraan: hij houdt zijn rechterhand
gerimpeld langs de broze slaap geheven,
een laatste groet van hen die overbleven
aan wie er stierven voor het vaderland.

Zijn linkerhand steunt op een stok. Een staf
in grazig weiland: evenwicht voor even,
want eenmaal moet een man zich overgeven,
ook wie zichzelf nog nooit gewonnen gaf.

En ik, die nooit zal zien wat hij ooit zag,
ik zal hem volgen, eenmaal, vroeger, later.
Voorlopig sta ik zwijgend langs de kant

en stel mij voor hoe wij daar op een dag
tezamen zitten aan het stille water
en uitzien op dat rimpelloze land.

Waar is mijn geld gebleven?

27-04-2018

Laatst vroeg mijn vrouw: ‘Waar is mijn geld gebleven?
Ik had het in de huishoudpot gedaan!’
Ze keek mij boos en achterdochtig aan.
‘Je hebt het toch niet stiekem uitgegeven?’

Ik aarzelde en zweeg verbouwereerd
want weet u, mijn geheime interesses
gaan haar niks aan, zoals mijn twee maîtresses
in wie ik stevig had geïnvesteerd.

Ja, voor je ‘t weet begrijpt ze mij verkeerd.
Het zijn solide partners, en zij deugen.
Dus als mijn vrouw er wéér naar informeert,

zal zij mij niet betrappen op een leugen.
Dan zeg ik, quasi ongeïnteresseerd:
‘Eh, sorry schat, ik kan het mij niet heugen.’

Buiten spelen

20-04-2018

Stel dat je in de herfst bent van je leven,
opeens barst alles open: lentegroen
drinkt gulzig licht. Dan denk je terug aan toen
met bonzend hart: waar is je jeugd gebleven?

De R van reinheid, rust en regelmaat,
maar ook van ruimte, rotzooi en van rommel,
braakliggend veld, een perelaar, een schommel,
een boomhut bouwen, hinkelen op straat.

Totdat je moeder riep dat je moest eten,
waar je toch was? Je was de tijd vergeten,
en die vergat ook jou. Een déja vu:

zo moet het zijn, geen grootse visoenen,
maar opgaan in de gang van de seizoenen
en leven in een altijddurend nu.

Facebook

13-04-2018

Helaas, helaas, ik heb de kans gemist
gehoor te geven aan een diep verlangen
om hier de flinke jongen uit te hangen
en stoer te doen. Wat heb ik mij vergist!

Ik had zo graag een voorbeeld willen stellen:
kom vrienden, sla de handen in elkaar,
want ons account is toch geen handelswaar,
Mark Zuckerberg kan ons nog meer vertellen!

‘t Is diefstal, spionage! En voor straf
verzet ik mij, ik ga van Facebook af.
Maar dan bedenk ik met mijn stomme kop

dat het niet kan: ik zat er nog niet op.
Geen kans meer om geschiedenis te schrijven.
Ik zal mijn leven lang een sukkel blijven.