Elly en Rikkert

Sonnetten

Frau Merkel

22-09-2017

In Duitsland melden anonieme bronnen:
Frau Merkel heft al stiekempjes het glas
en mompelt in zichzelf ‘Wir schaffen das’.
Maar: aufgepast! Ze heeft nog nicht gewonnen.

Want rechts heeft ook de Kopf weer aufgestochen,
het ruikt verdacht naar ‘t oude Heil und Sieg.
Een beetje dom, want in dem letzten Krieg
is dat de nazi’s lelijk aufgebrochen.

Ja, hoffentlich zijn zij nog af te straffen
en kan Frau Merkel het nog einmal schaffen.
Wij wachten op de uitslag, de Ergebnis,

die wordt misschien wel een Aha-Erlebnis.
En mocht u niet meer weten wat dat is:
dat is een lichtje in de Duitsernis.

Te hard rijden

15-09-2017

Ik kreeg wel eens een prent voor te hard rijden,
hetgeen ik -als ik haast had- wel eens deed.
Dan dacht ik: ach, dat geld wordt goed besteed,
bijvoorbeeld door de misdaad te bestrijden.

Maar nu werd er champagne van besteld,
goed feest gevierd en mooie wijn gedronken,
hotels geboekt en nog eens bijgeschonken.
Ik vond het toch wel zonde van mijn geld.

Bedenk eens wat je voor zo’n feestje neertelt!
Het korps beleefde schijnbaar gouden tijden,
ze hadden zelfs een potje met wat smeergeld,

dat heet een lening, voor de ingewijden.
En wat ik heb betaald was blijkbaar leergeld,
dus zal ik nooit, nee nooit te hard meer rijden.

Het oog van de orkaan

08-09-2017

Orkanen komen meestal in twee delen,
daartussen zit het oog. Dan lijkt het stil.
Je kijkt heel even door een roze bril
en ziet een briesje door de bomen spelen.

Tot het weer losbarst, heviger dan ooit,
je hoort de spanten van de zolder kraken,
de stormwind rukt de pannen van de daken
en al je houvast wordt omvergegooid.

Zo gaat het ook in de geschiedenis:
soms lijken de orkanen uitgewoed
van Stalin, Hitler, Mao. Na de vloed

ebt alles weg, alsof het vredig is.
Maar er staan nieuwe dwazen in de rij,
vol machtswellust, vol nieuwe razernij.

Oranje

01-09-2017

Ik zong van harte mee ‘Hup Holland hup!’
als fanatieke volger van Oranje,
ik reisde mee van Zweden tot aan Spanje
en ik werd lid van de supportersclub.

Hoe argeloos! Ik had nog steeds geen weet
van ‘t feit dat van mijn zuurverdiende centjes
door enkele omhooggevallen ventjes
de helft aan andere doelen werd besteed.

Ons elftal zat er ook mee in zijn maag,
het leed een ongekende nederlaag,
de afgang van een machteloos Oranje.

Nee, geen gejuich, geen bruisende champagne,
geen feestgedruis, geen glamour en geen glitter.
Mij rest nog slechts een glas oranjebitter.

Bewegen!

25-08-2017

We zijn te lui, te dik en veel te zwaar,
dus hebben wij een goede raad gekregen:
hup Nederland, u moet weer gaan bewegen,
kom uit uw stoel, gij slome duikelaar!

Sta op! Ren rond! Ga dansen in de regen,
of touwtje springen. Nee, genoeg gesuft!
Neem toch de trap, totdat u hijgt en puft.
Na drie kwartier kunt u er wel weer tegen.

Drink liters bier terwijl u staat te zweten,
ga golfen met een lolly in uw mond.
Uw karbonaadje smaakt ook stukken beter

als u een eindje wandelt met de hond.
En als u bij McDonalds wilt gaan eten,
neem dan de fiets. Zo blijft u goed gezond!

Lekkage

18-08-2017

Er zijn weer onderhandelingsgesprekken:
een sympathieke vorm van ongemak,
met name nu de pannen op het dak
door onbekende oorzaak zijn gaan lekken.

Het druppelt nu eens hier en dan weer daar,
dus zetten allevier de wijze mannen
de kamer vol met emmertjes en pannen
en praten maar weer verder met elkaar.

Het laatste wat men wil, is een blamage,
dus gaan zij door, de mouwen opgestroopt.
Ons land zit niet te wachten op ravage,

zo’n woordenstrijd waar niemand iets voor koopt.
Hoe lang kan dit nog goed gaan, die lekkage?
Gewoon, totdat de emmer overloopt.

Rustig slapen

11-08-2017

Er wordt gezegd: ‘Gaat u maar rustig slapen
en wees niet bang, vertrouw mij op mijn woord.’
Ik vrees dat ik dat eerder heb gehoord:
negentienveertig, toen als makke schapen

de mensen werden weggevoerd, vermoord
door folteraars die zich te buiten gingen
aan bruut geweld, de machtswellustelingen.
En zo sleept de geschiedenis zich voort.

Nu zijn de hoofdrolspelers onvoorspelbaar
en vrezen wij het ergste. Onvoorstelbaar
dat onze wereld eindigt, wreed en bloedig.

Toch zijn er die niet bang zijn om te sterven:
Gods wandelaars, bescheiden en zachtmoedig.
Zij zijn het die de aarde zullen erven.

Een eitje

04-08-2017

Een eitje bij ‘t ontbijt, wat is er mooier,
gekookt, geklutst, gebakken op uw bord?
Al is er kans dat u er ziek van wordt,
of doodgaat. En wie pech heeft, zelfs nog dooier.

Dit ei geeft ons een duidelijk signaal:
waar zijn we toch mee bezig met z’n allen?
Er wordt geproduceerd in megastallen
en altijd op een veel te grote schaal.

Dit heb ik overdacht, en na een tijdje
vond ik een simpel antwoord. Echt een eitje.
Het hoeft niet in zo’n grote boerderij.

Bouw in uw achtertuin uw eigen kippenhokkie!
Al vindt uw buurman u misschien een tokkie,
wij moeten terug naar het kleinschalig ei!

Voetbalvrouwen

28-07-2017

Als kind was ik een heel normale jongen,
ik deed wat stoere jongens zoal doen:
ravotten, fikkie stoken in ‘t plantsoen
en bomen klimmen, wilde bokkensprongen.

De meisjes zag je minder vaak op straat,
die moesten leren koken en borduren.
Niet voetballen tot in de avonduren,
geen rotzooi schoppen en geen kattenkwaad.

Zo was het toen. De jaren die verglijden,
we leven nu in hele andere tijden:
de jongetjes zijn liever lui dan moe.

Waar zijn de durfals? Waar zijn de rabauwen?
Vandaag de dag zijn dat de voetbalvrouwen;
de mannen zitten thuis en kijken toe.

Idealen

23-06-2017

De idealen: zijn ze politiek?
Wie kent de kunst van wijze woorden spreken?
Welk wereldnieuws kan onze hardheid breken?
Wie is nog transparant en authentiek?

Wie ziet de lijnen in het mozaïek?
Is er een heilig doel om voor te kiezen
of zijn we het verhaal aan het verliezen
en hebben we alleen nog maar kritiek?

De woordenkramers lijken stekeblind
en vechten om de gunst van het publiek
dat doof geworden is voor retoriek.

Is er nog ergens iets dat ons verbindt?
Een liefdemaal, een bruiloft, dansmuziek?
Ja, laat ons dansen vrienden, cheek to cheek.