Elly en Rikkert

Sonnetten

Beeldenstorm

19-01-2018

Wij zijn door de geschiedenis gevormd.
Het beeld van ons koloniaal verleden
geeft voor verering absoluut geen reden,
vandaar dat men nu driftig beeldenstormt.

De helden moeten een voor een verdwijnen
van straten, tunnels, overal vandaan.
De vraag is wie er in hun plaats mag staan
in standbeeldvorm, in parken of op pleinen.

De meest recente beelden in ons land
zijn van een drugsverslaafde muzikant,
een aangeschoten Amsterdamse zanger,

of van een Rotterdamse ijdeltuit.
Is één van hen een goede plaatsvervanger?
Een standbeeld? Lieve mensen, schei toch uit!

Mijn beste vriend

14-01-2018

Mijn beste vriend zit naast me in de wagen
en zwijgt. Een stilte, broederlijk gedeeld:
we zijn per slot elkanders spiegelbeeld,
al zie je, als je dieper door zou vragen,

twee uitersten, gedreven naar de rand
van mededeelzaamheid en stil gedogen,
met vuur of met berusting in de ogen.
De tijd heeft ons gekneed tot zielsverwant.

Misschien is het geen kwestie van begrijpen,
want daartoe zijn we nauwelijks in staat.
Wél zien we hoe de vruchten langzaam rijpen,

als ademhalen in dezelfde maat.
Een beste vriend, wat is zo iemand? Trouw?
Schoorvoetend geef ik toe: het is mijn vrouw.

De nieuwe slavendrijvers

05-01-2018

Dit jaar begin ik met een open brief
aan managers, beheerders van de cijfers,
vergadertijgers en rapportenschrijvers:
u bent een onbeschaamde duitendief.

U jaagt uw mensen op, de achterblijvers
zijn u te traag en contraproductief.
U dwingt hen haastig in het defensief,
gedraagt zich als de nieuwe slavendrijvers.

Een lieve zuster brengt een steunkous aan,
maar heeft geen tijd meer over voor een praatje;
zij moet na vijf minuten al weer gaan

om een verslag te schrijven voor het laatje
waar u het opbergt in uw statistiek.
De zorg is goed, het management is ziek.

Dakloos dromen

23-12-2017

Geef mij geen boom. Maar vlecht mij van de twijgen
een mandje. Geef mij prijs aan de rivier
en vaar mij naar een wereld, ver vanhier,
een plek waar kou noch honger mij bedreigen.

Geef mij geen boom, maar zaag mij van de stam
een voerbak. Leg mij in het stro te rusten.
(Daar kwam een moeder die mijn voorhoofd kuste,
zo stil. Alsof ik net ter wereld kwam.)

Bouw mij een nest, een herberg, tederheid.
Verberg mij in de plooien van de tijd.
Zo zit ik maar een beetje weg te dromen

in mijn kartonnen schuilplaats op de stoep.
Totdat de wijzen uit het oosten komen
met witbrood en een beker erwtensoep.

Winter in Nederland

16-12-2017

Ooit hadden wij een vaderlandse Leeuw,
die onheil en gevaren kon trotseren,
maar nu begint hij al te panikeren
bij nachtvorst of een centimeter sneeuw.

De wegen zijn wellicht een beetje gladjes,
dan is het code geel of code rood.
De trotse Leeuw een bange zielepoot,
zijn welpjes ongelofelijke watjes.

De winter kan ons weinig moois meer brengen,
geen glinstering die nederdaalt, voor nop,
maar overlast en financiële strop.

Kom, grote Leeuw en jouw verwende krengen,
wat gooi ik graag een sneeuwbal naar jouw kop.
Dan roep ik: ‘Code paars!’ Zo, dat lucht op.

Jeruzalem

08-12-2017

Johannes de apostel heeft beschreven
hoe hij op een wat dromerige dag
een oogverblindend schouwspel voor zich zag
vol parelmoeren glans, vol licht en leven.

En in zijn oren klonk een vreemde stem,
hij zag een stad van boven nederdalen:
kristal, smaragd, topaas en zonnestralen,
een nieuwe stad, genaamd Jeruzalem.

De poorten blijven ongehinderd open,
de vrede stroomt er door de straten heen
waar volken in verzoening samenlopen.

Een visoen, een droombeeld, bovenaards:
een stad van niemand en van iedereen.
Kom, laat ons reizen vrienden. Hemelwaarts.

Traditie

01-12-2017

Weet u het nog? De Spaanse inquisitie
vermoordde mensen om hun ketterij.
Je kunt er met je Pietenpet niet bij,
maar ja: dat was nu eenmaal de traditie.

Ook Nederland ging graag op expeditie,
is rijk geworden door de slavernij.
Geen mens te vinden die daar iets van zei,
want ja, dat was nu eenmaal de traditie.

Wij hechten aan gewoontes, aan positie,
al gaan die op de lange duur voorbij.
‘t Is altijd even wennen aan transitie,

maar na verloop van tijd beseffen wij:
geschiedenis begint bij jou en mij,
dat scheelt. Al is het maar een ietsepietsie.

Hetzelfde schuitje

24-11-2017

Ik weet niet wat er met me aan de hand is:
ik ben nog steeds niet met de dood bedreigd.
Omdat ik iemand ben die liever zwijgt
en doet of hij niet goed bij z’n verstand is?

Want hier heeft iedereen het hoogste woord,
we zitten met z’n allen op een kluitje
al discussiërend in hetzelfde schuitje
en kieperen elkander overboord.

Ik weet het niet, geef mij een leven zonder
miljoenen kapiteintjes op dit schip
van groot gelijk, geduvel en gedonder,

gevangen in hun eigen egotrip.
Ik ga van boord. Heel langzaam gaat dit schip
aan onbenul en onbegrip ten onder.

Nepnieuws

17-11-2017

Soms weet ik even niet hoe ik het heb,
wat er nog waar is. Zoveel consternatie
rond zoveel nieuws, een berg aan informatie
en daarvan is een groot gedeelte nep.

Het staat er zwart op wit, maar toch: daartussen
een grijs gebied. Hoe ik ook scroll of zap,
daar ergens in dat wereldwijde web,
zit er een spin. Men zegt: dat zijn de Russen!

Dat kan ik mij van vroeger nog wel heugen,
toen Rusland heel de wereld had ontwricht.
De vraag is wie er eigenlijk nog deugen,

wie ziet de waarheid recht in het gezicht?
Bevrijd mij eerst maar van mijn eigen leugen
en breng mijn eigen duister aan het licht.

Belastingplicht

10-11-2017

Wat houd ik van dit nieuwe kabinet!
Het heeft een kloek en wijs besluit genomen:
men is mij aardig tegemoet gekomen,
mijn financiële plaatje is gered.

Ik hoefde niet zo heel lang aan te dringen,
ik vroeg hen in een vriendelijk bericht:
ontsla mij toch van mijn belastingplicht,
of anders stop ik per direct met zingen.

‘O nee toch’ riep men, danig overstuur,
‘jij bent ons muzikale wonderkind,
de trots van onze Hollandse cultuur,

een held, een rolmodel, een cultfiguur,
van jou wordt geen belastinggeld geïnd!’
Zo zie je maar: de muze overwint.