Elly en Rikkert

Sonnetten

Geen sonnetten meer voor NPO radio 1.

26-07-2019

Vanaf vandaag, 26 juli 2019, wordt de opzet van het programma ‘Dit is dag’ veranderd.
Dit betekent dat er geen plaats meer is voor een wekelijks gedicht van mijn hand.
Voor de liefhebbers: helaas. Wellicht komt er af en toe een sonnet bovendrijven dat ik dan alsnog kan plaatsen.
Voor de laatste uitzending was ik live in de studio en werd verrast door de komst van dichter des vaderlands Tsead Bruinja, die mij op een mooi gedicht trakteerde.
Dank u allen zeer, voor alles is een tijd.

Van een afstand

20-07-2019

Soms moet je doorgaan, klimmen naar de top
om van een afstand naar het dal te kijken,
waardoor de grote vragen kleiner lijken
of te doorgronden zijn. God in een notendop?

Je bent het zelf, die altijd kleiner blijft,
je denkt, beschouwt, neemt waar vanaf de zijkant.
En er bestaat geen zee, als niet een eiland
zijn vast bestaan in trage golven schrijft.

En stijgt het water eenmaal tot je lippen,
zwem je stroomopwaarts, tot je bent bevrijd
van het idee dat iets je kan ontglippen,

een glimp van waarheid, houvast, zekerheid.
Met in de verte beelden, lijnen, stippen,
contouren van een opgeheven tijd.

Huize Weltevree

20-07-2019

Weet u het nog, van Huize Weltevree?
We waren arm, maar hadden niks te klagen.
Als kind moest je geen dure dingen vragen,
nee, wat je had, daar deed je het maar mee.

En gaandeweg kwam daar de ommekeer,
naar meer en meer. Zo bouwde men Almere,
en Almaarmeer en almaar meer presteren,
heel Holland woont in Almaarmeerdermeer.

De jaren vijftig-eenvoud ligt aan scherven,
‘t Is nooit genoeg, dit spel, dit waanidee,
de drang om geld en aanzien te verwerven.

Ik speel als een der weinigen niet mee.
Dus als ik ooit van armoe kom te sterven,
begraaf mij dan bij Huize Weltevree.

Denkend aan Holland

20-07-2019

Denkend aan Holland zie ik roedels wolven
traag door het Veluws landschap gaan,
de zware buffels langs de bosrand staan
en zalmen springen opwaarts in de golven

van Maas en Waal, die langzame rivieren
waar bever, koekoek, hop en wilde kat
zich koesteren, in de schaduw van de stad,
het pad getooid met slingers anjelieren.

Kom, laat Gods water op Gods akker stromen,
laat vogels nesten bouwen in de bomen,
zo groeit dit paradijselijke park

waar alles wat voorbijging terug zal komen.
Ach wat, ik zit een beetje weg te dromen,
te mijmeren, als Noach in zijn ark.

Hitte

28-06-2019

Dat onze aarde opwarmt is een feit,
een kwestie waar we allemaal mee zitten,
geteisterd door een zeldzaam grote hitte
waar heel ons kikkerlandje onder lijdt.

We dreigen de controle te verliezen,
de bruggen zetten uit, het asfalt smelt
en het wordt elk jaar erger, wordt voorspeld.
Ja, zelfs in Friesland zal het nooit meer vriezen.

Dus wat misschien het allerergste is,
een diep traumatisch, levenslang gemis:
de schaatsers is hun laatste kans ontnomen,

nooit zal er een Elfstedentocht meer komen.
En eentje was er echt niet meer te temmen,
die is het hele pokkeneind gaan zwemmen!

Zelfbeschikking

22-06-2019

Wij leven in een tijd van zelfbeschikking
sinds iemand heeft geroepen ‘God is dood’.
Als dat zo is, had ik al ademnood
of was ik overleden aan verstikking.

Wie anders blaast zijn adem in mijn neus
en pompt het bloed bestendig door mijn aders,
wie maakt het zaad aan in de jonge vaders,
maakt moeders mooi? Is dat een vrije keus?

Jawel! Hier zijn wij onze eigen god,
met wetenschap en eigendunk getooid,
de deur van het mysterie in het slot,

de vuurplaats van het wonder dichtgegooid.
Zo zitten wij, verkleumd tot op het bot,
op onze tronen, eenzamer dan ooit.

De Hollandse leeuwin

14-06-2019

Ik ben -als man- in algemene zin
een uitgesproken liefhebber van vrouwen,
en nu vooral (ik zeg het in vertrouwen)
gegrepen door de Hollandse leeuwin.

Vandaar dit loflied op de voetbaldames:
die stellen zich tenminste niet zo aan
als al die mannen die zijn neergegaan,
halfdood en rijp voor ziekenhuisopnames.

Soms is het bijna pijnlijk te aanschouwen
hoe deze kerels voetbalmuurtjes bouwen,
dan houden zij hun handen heel precies

vlak voor hun kruis, uit angst voor balverlies.
Zo zijn de mannen: bang en onbehouwen.
De enigen met ballen zijn de vrouwen.

Veteranen

07-06-2019

Daar staan ze: rimpels uit een ver verleden,
blik op oneindig, denkend aan de tijd
dat zij - de dood voor ogen - langs het krijt
van deze kustlijn uit hun boten gleden.

De smaak van bloed en vuur raakt niemand kwijt,
de razernij, vergeefse smeekgebeden,
de makkers dood, verdwenen, moegestreden,
zij zien ze nog. Nee, geen verleden tijd.

Nog even en het is een eeuw geleden
dat wij door deze mannen zijn bevrijd.
Dan rimpelt alles weg, en van hun strijd

weet niemand meer een oorzaak of een reden.
Als oude mannen in hun kwetsbaarheid,
zo wankel en zo broos is onze vrede.

Europa

31-05-2019

Vanmorgen vroeg mijn kleinzoon: ‘Lieve opa,
ik zie geen bijen en geen vlinders meer,
wat doen we samen aan natuurbeheer
in al die mooie landen van Europa?’

Ik zei: ‘Helaas! Europa, jongeman,
is niet verenigd, maar verdeeld, op drift.
Er wordt gemierenneukt, gemuggenzift
en vliegen afgevangen waar het kan.

Dat alles heeft nadelige effecten,
gemuggenzift is slecht voor de insekten
en vliegen vangen helpt geen rooie duit.

Zo kachelt de bevolking achteruit
en hebben mens en dier dezelfde gekte:
zij brommen, en verdelen zich in sekten.’

Gehuild

24-05-2019

In wezen gaat het u geen donder aan,
maar stel dat u mij plotseling zou vragen
of ik nog heb gehuild in deze dagen,
dan zeg ik: ja, ik heb het pas gedaan.

Er was een dierbaar iemand overleden,
een onverwacht en tragisch ongeluk,
doordat hij door een monsterlijke truck
van aandachttrekkerij was overreden.

Zijn naam was Mededogen en Respect.
Daar ligt hij: plat en dood en uitgestrekt,
gesneuveld in het veld van loze kreten,

het stof waarmee discussies zijn vervuild.
Dus als u het per se van mij wilt weten:
ja, deze week heb ik nog wel gehuild.